Wikijunior:Tree of the Truth/The Base Story in Different Languages/Polish Version – Polski Wersja

From Wikibooks, the open-content textbooks collection

[edit] Polish Version – Polski Wersja

Drzewo prawdy

Raz jeden dziadek opowiedział swojemu wnukowi następującą historię na dobranoc:

Na pięknej łące stoi pokaźne, cudowne drzewo, drzewo prawdy. Korzenie tego drzewa są tak mocno wrośnięte w ziemię, że żadna burza nie byłaby w stanie jemu zaszkodzić. Pień tego drzewa jest gruby prosty, wyrastają z niego gałęzie, z których to z kolei wyrasta wiele cienkich gałązek. Niezliczona ilość kwiatów upiększa miliony delikatnych koniuszków gałązek. Każda gałąź wydaje własne kwiaty i kolory, które różnią się od kwiatów sąsiedniej gałęzi.

Wiele pszczelich rodów usadowiło swoje plastry miodu wokół drzewa prawdy. Miliony pszczół przylatuje ze wszystkich stron. Szukają nektaru w kwiatach, zbierają go i gromadzą w swoich plastrach. Ule są różnej wielkości a w tych ulach znajduje się różna ilość plastrów miodu. Według legendy pszczoły z jednego plastra zbierają miód z kwiatów znajdujących się na jednej gałęzi. Nie jest im jednak zabronione smakować i zbierać nektar z innych gałęzi. Na drzewie jest tyle kwiatów, że wystarczyłoby ich dla wszystkich pszczół.

Miód, który zbierają pszczoły smakuje wyśmienicie i jest podstawą do przeżycia następnych pszczelich pokoleń. Najczęściej smakuje ten miód tak samo, bo zbierany jest z jednej gałęzi. Gdy się zbiera nektar z innych gałęzi, smakuje wówczas trochę inaczej. Przez to rozpoznają pszczoły, że miód wyprodukowany z nektaru zebranego na innych gałęziach jest dla nich również pełnowartościowy.

Niestety poprzez wiatr i ptaki lądują na drzewie prawdy również nasiona roślin trujących. Z tych nasion wyrastają gałęzie, a ich kwiaty mieszają się z kwiatami drzewa prawdy. Pszczoły nie potrafią dobrze rozróżnić tych kwiatów i czasem zbierają nektar z tych trujących. Konsekwencją tego jest, szybka śmierć pszczół, które skosztowały zatrutego miodu. Prawda o trujących kwiatach i ich odróżnianiu od tych dobrych jest przekazywana dalszym pokoleniom, nie zawsze jest jednak możliwe uniknięcie nieszczęścia.

Morał z tej historii jest taki, że każda pszczoła może przejąć wiedzę, sama jednak musi nauczyć się odróżniać trujące kwiaty od kwiatów prawdy. Życiodajny miód może powstawać jedynie z nektaru kwiatów prawdy. Tylko ten miód zapewnia pszczołom szczęśliwe i spełnione życie.

Dalsze spostrzeżenia autora odnośnie tej historii na dobranoc:

Czytający zależnie od wieku i zainteresowań słuchającego dziecka może stworzyć różnorakie analogie do realnego życia, na przykład:

• Pień drzewa stanowi podstawowe reguły / podstawowe prawdy życiowe, które dotyczą wszystkich ludzi, niezależnie od rasy, takie jak:
  • Nie należy zabijać
  • Mężczyźni i kobiety mają te same prawa
  • Czego nie chcesz, żeby tobie czyniono, nie czyń innym
  • ...
• Główne konary przedstawiają religie świata, gałęzie oznaczają różne interpretacje poszczególnych religii.
• Gałęzie mogą również przedstawiać dodatkowe drogi do prawdy, jak np. naukę, sztukę i in.
• Kwiaty na gałęziach rozumiane są jako podstawy wiary, które są proponowane przez poszczególne religie poszukującemu człowiekowi. U ich podwalin leży współżycie ludzi polegające na wzajemnym respekcie i przyjaźni.
• Poszczególne rody pszczół są symbolem ludzkich ras.
• Plastry miodu w ulach przedstawiają różne państwa.
• Ludzie mają wolność decyzji, jaką religię chcą wyznawać, tak jak pszczoły mogą zbierać nektar z różnych kwiatów.
• Ludzie szukają w życiu reguł, aby żyć godnie, być zadowolonym i dobrze się rozumieć z bliźnimi.
• Każda pszczoła może przesiedlić się do innego pszczelego rodu, aby jednak być dobrze przyjętą musi zachować reguły gry danego rodu.
• Goście przynoszący truciznę, lub trujące kwiaty są postrzegani jako podżegający do nienawiści w imię religii. Ci kaznodzieje nienawiści powodują, że podlegający ich wpływom ludzie mogą w głębi serca oślepnąć w poszukiwaniu prawdy i zejść z dobrej drogi.
• W podejmowaniu decyzji wyboru dobrych lub trujących kwiatów trzeba być ostrożnym, pomaga w tym kształcenie się, aby rozpoznawać prawdę.

„Nic nie jest silniejsze od idei, której czas nastał!” Victor Hugo (1802-1885), francuski pisarz