Modern Greek/Lesson 15

From Wikibooks, open books for an open world
< Modern Greek
Jump to: navigation, search

Lesson 15: Passive imperfect, comparisons, expressions of time

Passive imperfect tense[edit]

Review of the present passive; εμπιστεύομαι, to trust:

εμπιστεύομαι εμπιστευόμαστε
εμπιστεύεσαι εμπιστεύεστε
εμπιστεύεται εμπιστεύονται

The passive imperfect, like the active imperfect, indicates an action in the past that was ongoing:

εμπιστευόμουν εμπιστευόμασταν
εμπιστευόσουν εμπιστευόσασταν
εμπιστευόταν εμπιστεύονταν

Comparisons[edit]

Comparisons of adjectives like -er and -est in English are expressed using the endings -τερος and -τατος:

πλούσιος rich
πλουσιότερος richer
ο πλουσιότατος the richest
ένας πλούσιος πολιτικός a rich politician
ένας πλουσιότερος πολιτικός a richer politician
ο πλουσιότατος πολιτικός the richest politician
η πλουσιότατη βασίλισσα the richest queen

Note the shift in the accent toward the end of the word. The common word μεγάλος, big, has the irregular form μεγαλύτερος.

The word πιο can be used instead:

Αυτός ο πολιτικός είναι πιο πλούσιος. That politician is richer.
Αυτός ο πολιτικός είναι ο πιο πλούσιος. That politician is the richest.

Vocabulary:

πολύ much
πολλοί many
πόσος how much
πόσοι how many
περισσότερος more
ελάχιστος least
λίγο a little
λίγοι a few
τόσο ... όσο ... as ... as ...
κοντά almost (used with numbers and amounts)
αρκετά enough
πάρα πολύ very much

Expressions of time[edit]

Reading[edit]

Ένας γέρος[edit]

Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος
σκυμένος στο τραπέζι κάθετ' ένας γέρος·
με μίαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.

Και μες στων άθλιων γηρατειών την καταφρόνεια
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια
που είχε και δύναμη, και λόγο, κι ομορφιά.

Ξέρει πως γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κοιτάζει.
Κ' εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει
σαν χθες. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.

Και συλλογιέται η Φρόνηση πώς τον εγέλα·
και πώς την εμπιστευόταν πάντα -- τι τρέλλα! --
την ψεύτρα που έλεγε· «Αύριο. Έχεις πολύ καιρό».

Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση
χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώση
καθ' ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.

....Μα απ' το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται
ο γέρος εζαλίστηκε. Κι αποκοιμάται
στο καφενείο ακουμπισμένος στο τραπέζι.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1897)

An old man is sitting, bent over the table in the back of the noisy coffeehouse, a newspaper in front of him, companionless.

And in the despair of miserable old age, he thinks how little he enjoyed the years when he was strong and beautiful, and had a say in things.

He knows he's very old; he can feel it and see it. Still the time when he was young seems like yesterday. What a short time, what a short time.

And he thinks what a trick Prudence has played on him; how he trusted her -- what folly! -- and how she lied when she said, "Tomorrow. There's always tomorrow."

He remembers the passions he controlled, and the joys he passed by. Now those lost opportunities mock his foolish wisdom.

But all that thinking and remembering makes him dizzy, and he falls asleep in the coffeehouse, bent over the table.

Contents
Lesson 1Lesson 2Lesson 3Lesson 4Lesson 5Lesson 6Lesson 7Lesson 8Lesson 9Lesson 10
Vocab 1Vocab 2Vocab 3Vocab 4Vocab 5Vocab 6Vocab 7Vocab 8Vocab 9
AlphabetGrammar
Credits